Ágætis byrjun í skýjunum

Ég er flughræddur. Það er svolítið mikið vandamál þegar ferðalög utanlands freista gjarnan, ég hef verið virkur í alþjóðlegum samtökum sagnfræðinema og ég er núna í skiptinámi í útlöndum (sem þó hefur þann kost að auðvelt er að ferðast víða án þess að stíga um borð í flugvél).

Til að róa taugar mínar, sem venjulegulega eru mjög vel þandar að loknu þriggja tíma flugi, hef ég m.a. gripið til þess ráðs að hlusta á róandi tónlist á tónhlöðunni minni. Oftast er það hin ágæta plata Ágætis byrjun með Sigur Rós sem verður fyrir valinu. Oftar en ekki virkar það ágætlega. Mér finnst ég svífa á skýi þegar ég hlusta á plötuna og ekki spillir fyrir að líta út um gluggan niður á skýjahafið, sérstaklega þegar sólin er í þann veginn að rísa eða setjast.

Ef Ágætis byrjun róar mig ekki í flugvél getur það ekkert - sem er raunin þegar vélin flýgur í gegnum "smá" ókyrrð. Þá á ég til að taka smá hræðsluköst. Það er vandræðalegt, hreint út sagt. Oftar en ekki lítur sessunauturinn ýmist glottandi eða með svip til að segja mér að ég sé hálfviti. Í síðasta flugi var ég þó heppinn að hafa flugfreyju og flugþjón á leið í frí, við hliðina á mér. Þau hughreystu mig allan tímann og í grófum dráttum tóks þeim að bjarga því sem eftir var af skynsamri hugsun um borð í fluhvélinni. Þegar vélin lenti var óneitan gott að heyra Ryanair blása í herlúðra til marks um að við hefðum lifað flugið af - eða til að gorta sig af því að vera ávaltt á áætlun.

Að hlusta á Sigur Rós í flugvél hefur þó komið svolítið í hausinn á mér þar sem ég fæ svolítið óþægilega tilfinningu við að hlusta á áðurnefnda plötu þegar ég er að læra. Mér finnst ég  vera kominn aftur í flugvél.

Örlítið um líf mitt í Prag

Nú þegar ég hef búið í Prag í heila tvo mánuði held ég að það sé við hæfi að segja örlítið af fréttum af sjálfum mér, svo fólk haldi ekki að ég hafi gufað upp. Þetta er líka fínt tilefni að endurlífga þessa bloggsíðu mína. Frá því að ég bloggaði síðast hefur stýrikerfið gjörbreyst, svona í takt við aðrar breytingar á öllu google-draslinu. Þannig get ég nú séð hve margir heimækja síðuna og hve margir skoða hverja færslu fyrir sig. Það ergir mig svolítið enda er ég á móti svona teljurum, sérsteklaga hafa unnið á DV í sumar.

Skrifborðið

Útsýnið úr herberginu

"Eldhúsið"

En hvað um það. Ég bý á stúdentagörðum í Hostivař hverfinu í útjaðri Prag sem einkennist af mörgum stórum og ljótum kommúnistablokkum. Stúdentagarðarnir samanstanda af tíu blokkum, ýmist byggðum eða í notkun fyrir skrifstofur. Ég deili herbergi með pólskum stjórnmálafræðinema að nafni Grzegorz (ég er rétt byrjaður að geta borið nafn hans fram). Herbergið er frekar lítið og draslið mikið hjá okkur. Á hæðinni er eitt sameiginlegt eldhús ( ef eldhús skyldi kalla, í raun er þetta bara lítið herbergi með vaski og tveimur hellum sem stungið er í samband) og ísskápur frammi á ganginum. Engin aðstaða er þó í hinu svokölluðu eldhúsi og neyðis ég því til að borða kvöldverð minn inni í herbergi mínu á skrifborðinu mínu sem ég nota einnit til að vinna í tölvunni minni (og skrifa m.a. þessa færslu).

Þegar ég mæti í skólann blasir við allt önnur mynd af Prag. Heimspekisvið Karlsháskólans (Filozofická fakulta) stendur við bakka Moldár og blasir Prag kastali við manni hinu megin við ána þegar gengið er út úr aðalbyggingu heimspekisviðsins. Að sama skapi tekur ekki nema tvær mínútur að rölta að Gamlabæjartorginu í Prag og þá er Karlsbrúin skammt frá. Í raun má segja að skólinn sé í hringiðju túrismans en margt má finna af ýmsum minjagripabúðum, margar selja bæheimskan kristal en þó má finna minjagripabúð tileinkaða Barcelona fótboltaliðinu.  Einnig er boðið upp á túra um borgina ýmist í strætó, bílum, gangandi eða í hestvögnum og þá keppast menn við að ota að manni bæklingum, í mismundandi tilgangi, allt frá því að fá fólk á tónleika með verkum eftir Mozart, Bach og Pachebel, til að laða menn á strippklúbba.

Filozofická Fakulta

Gamlabæjartorg 

Ég læt þetta duga í bili en skrifa meira síðar, hugsanlega pistla tengdum námsefninu eða þá eitthvað af ferðalögum en nóg hefur verið af þeim að undanförnu.

Byrjaður aftur... í bili

Ég hef lengi ætlað mér að byrja aftur að blogga eftir eins og hálfs árs hlé (svona formlega, í raun 2 ára hlé). Mér finnst hins vegar kominn tími til þess að byrja aftur núna enda hefur mikið breyst síðan ég skildi við bloggið mitt. Svona til að stikla á stóru þá kláraði ég MR, fór í lýðháskóla í Silkeborg (ætlaði að byrja aftur að blogga meðan ég var þar en strandaði á aulagangi við að tengjast þráðlausa netinu og svo almennri leti), átti kærustu í ca. 10 mánuði, byrjaði í sagnfræði og varð formaður Fróða, hætti að vinna í fossvogskirkjugarði og fékk vinnu á RÚV í 2 mánuði, og svo hef ég bara kynnst fullt af nýju og skemmtilegu fólki (svona til að klára þessa upptalningu á klisjukenndum nótum).

Ég var byrjaður að sakna þess að blogga enda er þetta bara ágætis tjáningarform. Í nostalgíukasti leit ég yfir gamlar færslur og rakst á ýmislegt skemmtilegt allt frá pistli um biblíuþýðingu til kaldhæðinna færslna um bekkjarsetu mína þegar ég var í b-liði 3. flokks KR í fótbolta. Ég veit ekki hvort ég sé endilega sammála öllu því sem ég hef skrifað á þessa síðu enda á ég það alveg til að endurskoða sumar skoðanir mínar.

Ég ætla ekki að hafa þetta lengra í bili en ætli ég hendi ekki einhverju hingað inn bráðlega. Lofa samt ekki að vera duglegur...

Hættur

Ég hef ákveðið að segja þetta gott í bili. Ég nenni ekki að þrjóskast við að halda þessari síðu til streitu. Það les þetta hvort sem er enginn lengur, ég blogga sjaldnar og þannig gengur það í hringi. Því er um að gera að hætta þessu bara enda tilgangslaust að halda áfram. Kannski byrja ég aftur seinna en nú er tími til að segja þetta gott.

Takk fyrir mig,

Björn Reynir Halldórsson

Örlítið meira um þjóðarstoltið.

Það verður að teljast frekar kaldhæðnislegt að í u.þ.b. mánuð eftir hrun viðskiptabankanna hafi titill nýjustu færslu minnar verið Þjóðarstoltið. Eða kannski bara jákvætt. Við þurfum á okkar þjóðarstolti að halda og verður það að teljast frekar laskað. Ég talaði um stóra þjóðarsál síðast. Hún reyndist kannski of stór. Hversu oft fengum við að heyra það að íslenskir viðskiptamenn væru að leggja Bretland og Danmörk undir sig. Bankarnir reyndust síðan of stór biti fyrir íslenskt hagkerfi.

Á sama tíma varð draumur Halldórs Ásgrímssonar um aðild að öryggisráðinu að engu. Ég ætla ekki að leggja dóm á hvort það stafi af efnahagsástandinu eða hvort þessi draumur hafi verið of stór fyrir Ísland allan tímann.

Þetta tvennt ætti þó að koma okkur niður á jörðina, við erum lítil. En við getum engu að síður átt okkar þjóðarstolt. Við eigum jú enn handritin og íslenska náttúru, alla vega enn. Við getum líka enn verið glöð með þetta eina silfur.

Þjóðarstoltið

Þó svekkjandi hafi verið að sjá Ísland tapa úrslitaleiknum er ekki hægt að segja að úrslitin hafi komið á óvart. Stærsti sigurinn í raun þegar unninn og leikmennirnir orðnar þjóðhetjur. Því var í raun lítil pressa á þá. Frakkarnir þekkja svona árangur og hefðu því síður sætt sig við silfrið. En það voru þó Íslendingarnir sem komu þessari óþekktu íþrótt í sviðsljósið enda fulltrúar fámennar þjóðar. Frakkarnir fóru ekki á forsíðu New York Times eða fengu umfjöllun í blöðum á borð við Washington Post. Hvort umfjallanir sem þessar eiga eftir að auka vinsældir íþróttarinnar skal ósagt látið. Vonum samt ekki, það yrði slæmt ef 300 milljóna þjóð með mikla íþróttahefð uppgötvar hana.

Það er gaman að vera Íslendingur á svona degi. Smáþjóðarsálin blossar upp. Við erum neðarlega í verðlaunahafi ólympíuleikanna en við kunnum því betur að meta þessi einu silfurverðlaun okkar. Það er því kannski hollara að tilheyra 300.000 manna þjóð, og kætast í þau fáu skipti sem gengur vel á sviði íþrótta, en stórri þjóð, sem telur sig hafna yfir aðrar þjóðir og skeytir litlu um hver verðlaun fyrir sig (engin sérstök þjóð tekin fyrir).
Sjálfur er ég stoltur af því að vera Íslendingur. Við erum ekkert endilega best í heimi (þó gaman sé að hrópa það upphátt), en við eigum margt til að hreykja okkur af og megum vera stolt af því sem við höfum. Þjóðin er lítil en þjóðarsálin er stór.

Um komandi vetur

Komandi vetur lofar góðu og er ég mun betur stemmdur núna en á sama tíma í fyrra. Fyrsti skóladagurinn var sennilega sá allra skemmtilegasti frá því ég byrjaði í MR þar sem Cösukjallari var troðfullur af fólki fagnandi góðum sigri Íslendinga á Spánverjum. Sögulegur árangur þar á ferð
Það var ekki mikið lært frekar en venjulega á fyrsta skóladegi. Ég er í nýjum bekk og þó sá gamli hafi verið fínn út af fyrir sig lofar þessi góðu. Einnig er svolítið skrýtið að vera kominn í 6. bekk. Nú sé ég fyrir endann á MR og ég er farinn að hlakka svolítið til að byrja í háskóla.

Ég hef ekki enn tekið ákvörðun um áframhaldandi setu í Gettu betur liðinu. Þó eru töluverðar líkur á að ég haldi áfram. En ég held þó öllum möguleikum opnum. Mér líst vel á að fá Davíð Þór aftur sem dómara og Evu Maríu sem spyril. Einnig finnst mér skemmtilegt að sjá karlkyns stigavörð. Í bloggfærslu minni fyrir 3 árum lýsti ég þeim skoðunum mínum að það mætti nú einu sinni hafa kvenkyns spyril og karlkyns dómara.

Megi komandi vetur ganga vel.

Náttúra

Skýtur það ekki svolítið skökku við að í kvöldfréttum RÚV var bent á möguleg bílastæði fyrir Náttúrutónleikana? Væri ekki nær að benda á strætisvagna sem ganga í Laugardalinn?

Talandi um guðfræði...

Ef þessi mynd sannfærir mig ekki, þá veit ég ekki hvað.

Viðbót: Svona brandarar eru mun fyndnari þegar ekki er vitað hvaðan þeir koma. Þegar það er vitað verður myndin ekki jafn súrrealísk.

Vangaveltur um framtíðina

Það er alltaf jafn notalegt að snúa aftur áhyggjulaus í Fossvogskirkjugarð á sumrin. Andrúmsloftið þar er alltaf jafn afslappað sem er mönnum mjög hollt eftir mánuð af taugaþrungnu andrúmslofti í kring um prófin. Ég slapp bara mjög vel í gegn um prófin og fékk 7 í meðaleinkunn. Versta einkuninn kom ekki í líffræði en það er önnur saga.

Nú er aðeins eitt ár eftir að menntaskóla. Ég er óneitanlega farinn að hugleiða hvað ég ætla að gera eftir MR. Það væri gaman að gera eitthvað sniðugt og fara í heimsreisu eða vinna sjálfboðavinnu í framandi löndum. En þó á ég eflaust eftir að byrja bara strax í Háskólanum.
Ég er ekki búinn að ákveða hvaða fög ég ætla að læra. Sagnfræði og guðfræði teljast þó einna líklegastar. Heimspeki er líka ofarlega á baugi. Klassísk fræði hljóma líka spennandi verandi á fornmálabraut. Mér finnst það spennandi kostur að taka stjórnmálafræði sem aukafag og velja námskeið um alþjóðastjórnmál. Það er t.d. spennandi að taka það með guðfræðinni. Lögfræðina útiloka ég ekki en verður þó að teljast mjög ólíklegur kostur.

En ég á nú þetta eina ár eftir af MR. Ég ætti kannski að hugsa hvað ég geri við það. Ég þarf óneitanlega einhverja tilbreytingu því þessi þrjú ár sem liðin eru hafa verið öll eins. Það er því óneitanlega stærsta spurningin hvort ég gefi kost á mér í Gettu betur fjórða árið. Sé svarið við því nei, þá er fylgir önnur spurning: Hvað í ósköpunum ætla ég að gera við tímann minn á næsta ári?

Ég er kominn á þá skoðun að ákvarðanir eru bestar geymdar fram í síðustu stundu.