Þegar ég fermdist.

Fyrir tíu árum, vorið 2003, fermdist ég í tvennum skilningi ef svo má að orði komast. Ég kaus að staðfesta trú mína á Guð og Jesús Krist sem leiðtoga lífs míns. Svo staðfesti ég stjórnmálaskoðanir mínar á svipuðum tíma þegar ég gekk í stjórnmálaflokk, 14 ára gamall (ég þurfti leyfi frá foreldrum mínum til að mega að ganga í hreyfinguna). Miklar hugsjónir lágu að baki hvoru tveggja en annar gjörningurinn þótti ósköp hefðbundinn og venjulegur fyrir 14 ára gamlan pilt en hinn öllu óvenjulegri: Hvers vegna dettur 14 ára dreng að ganga í stjórnmálaflokk? Jú, kosningar nálguðust og mig langaði að til að leggja mitt lóð á vogarskálarnar til að vinna að góðum og réttlátum málum í stað þessa að hafa mjög miklar skoðannir og gera ekki neitt í málunum, þegar valdhafar voru að gera rangt til. En hvaða hugsjónir voru í farteskinu?

2003: Írak og Kárahnúkar

Sjálfur ólst ég upp við þá lífsskoðun að maður ætti að elska náungan og gæta bróður síns. Þannig má segja að lífsskoðun mín standi að einhverju leyti á kristnum grunni. Þá fylgdist ég með tveimur hitamálum í íslenskum stjórnmálum 2003: Íraksstríðinu og Kárahnjúkavirkjum. Íslensk stjórnvöld ákváðu að styðja árásarstríð sem byggt var á blekkingum sem allir, sem vildu, sáu. Tveir menn á Íslandi ákváðu hins vegar að sjá ekki og styðja stríðið í blindni. Yfirgnæfandi hluti þjóðarinnar var á móti.

Kárahnúkjavirkjun var sömuleiðis umdeild og var ekki að sjá hvort meirihlutiþjóðarinnar væri henni fylgjandi. Ljóst var hins vegar að virkjuninni átti að koma í gegn, sama hvað. Mikil heift var í umræðunum þar sem t.d. þáverandi iðnaðarráðherra líkti andstæðingum sínum við landráð og sú sem átti að teljast til umhverfisráðherra sneri við úrskurði skipulagsstofnunnar því hann hentaði ekki pólitískum markmiðum.

Þegar ég fór að kynna mér fyrir hvað stjórnmálahreyfingarnar stóðu var aðeins ein sem hafði barist gegn báðum þessum málum af mikilli staðfestu: Vinstrihreyfingin – grænt framboð. Það var því borðleggjandi að taka þátt í starfi hreyfingarinnar til að vinna að framgangi hugsjónanna. Þá hlaut sú hreyfing líka að njóta þess að hafa staðið með réttlætinu, eða hvað?

Jú, kosningar nálguðust og ríkisstjórnarflokkarnir gerðu sitt besta til að beina athygli fólks annað – og tókst bara nokkuð vel til. Skattalækkanir reyndust töfraorðin í því samhengi og kepptumst Sjálfstæðisflokkur, Framsóknarflokkur og Samfylkingin við að lofa sem lægstu sköttum. Framsóknarflokkurinn var einnig með ás upp í erminni: 90% húsnæðislán og hélt þar með velli í kosningunum og tókst að hanga í ríkisstjórn og koma trompinu sínu í gegn. VG tapaði hins vegar þingmanni: þvílík vonbrigði.

Sofið á verðinum,

Eftir því sem að árin liðu var ég misvirkur í hreyfingunni. Góðærið var í þann mund að fara á flug og þegar ég byrjaði í menntaskóla varð ég aðeins of upptekinn við að leggja samviskusamlega nördalegar staðreyndir á minnið og þáttaka mín í stjórnmálastarfi minnkaði verulega, í raun svo mikið að ég var spurður hvort ég væri gengin í Samfylkinguna. Í augum menntaskólanema sem týndi sínum gagnrýnu gleraugunum leit ástandið í þjóðfélaginu bara nokkuð vel, þó vissulega var alltaf óréttlátt að einhverjir miðaldra karlar fengu fleiri milljónir á mánuði fyrir að sjá um peninga með einhverjum hætti venjulegum manni væri ekki unnt að skilja, á meðan að fólkið (mestu leyti konur) sem sáu um heilsu okkar eða að gera okkur að manneskjum þurftu alltaf að berjast fyrir sæmilegum launum. Svo firrt var nú samfélagið. Samt sem áður trúði maður því að sjálfstæðisflokkurinn gæti nú séð til þess að efnahagskerfið væri traust því þegar á öllu er á botnin hvolft er traust efnahagskerfi stærsta velferðarmálið, líkt og fræg auglýsing Sjálfstæðismanna sagði.

Og viti menn: Sjálfstæðismenn settu slagorð sitt í praxis og bara hvolfdu öllu saman. Þeirra hugmyndir reyndust ekki aðeins óréttláttar heldur bara skaðlegar efnahagskerfinu. Það sætti ekki furðu að mikil ólga var í samfélaginu og fjöldi fólks mótmælti (miklu fleiri en maður var vanur að sjá þegar erlendum stríðum eða náttúruspjöllum var mótmælt). Kom þá meira segja að því að Sjálfstæðisflokkurinn færi frá völdum í fyrsta sinn síðan ég man eftir mér. Loksins fann ég þær hugsjónir sem ég trúi á eiga nokkurn möguleika á að verða að veruleika. Og hvað þurfi til? Ekkert minna en hrun.

Breyttir tímar. Verða breytingar afturkallaðar?

En það hefur þó ekki reynst svo auðvelt að koma hugsjónunum í framkvæmd. Vinstristjórnin þurfti jú að greiða úr flækju kapítalismans til að koma á starfstæku þjóðfélagi og taka til þess vondar og óvinsælar ákvarðanir. Fylgistap var því nánast óumflýjanlegt þegar ríkisstjórnin hóf störf. Þrátt fyrir að helsta púðrið hafi farið í að hreinsa til hefur þó miklu verið áorkað. Það þurft jú vinstristjórn til að samþykkja ósköp einfalt mannréttindamál á borð við ein hjúskaparlög eða viðurkenna ríki Palestínumanna, sem kúgaðir hafa verið af Ísrael. Þá sjáum við loksins náttúruvernd í verki, umbætur í menntakerfi, betri stjórnsýslu þar sem hagsmunaaðilar eiga síður greiðan aðgang, skattbyrði færð á þá sem geta borið hana, aukna þróunaraðstoð og svo lengi mætti telja.

Ekki er þó björninn unninn því enn þarf að glíma við fylgifiska fyrri ríkisstjórnina. Nú síðast fréttum við að lífríki Lagarfljóts er dáið, þökk sé framsóknarmönnum og sjálfstæðismönnumm (og reyndar Samfylkingunni líka, þau geta nú ekki firt sig ábyrgð), hinum sömu og tala um okkur sem öfgamenn í umhverfismálum. Það er ekki nóg með að fórnarkostnaðurinn sé að koma í ljós heldur er verið að undirstrika hversu lítill ávinningurinn er enda kunna álfyrirtækin þá list að koma sér framhjá því að greiða skatta. Þrátt fyrir nýjustu fréttir hefur skýr vilji komið fram um að hnekkja á niðurstöðum Rammaátætlunar og ganga enn frekar á náttúruna, þrátt fyrir að vera nýbúin að fá fyrri ákvörðun í hausinn.

Þá hefur ekki tekist endanlega að vinna bug á þeim vanda. Skuldavandi heimilanna er sennilega það hugtak sem hæst hefur verið haldið á lofti eftir hrun. Það er ekki síst umhugsunarvert að Framóknarflokkurinn hefur stór loforð uppi til að leysa þann vanda sem hann átti nú stóran þátt í að skapa, bæði með að skapa það viðskiptaumhverfi sem hrundi og dróg samfélagið með í fallinum og líka með því að koma í gegn ennþá hærri lánum sem erfitt er að borga. Greinilegt er að framsóknarflokkurinn hefur ekkert lært af rannsóknarskýrslunni sem benti á að stór loforð sem þjónuðu skamtímahagsmunum áttu sinn þátt í hruninu. Þá eru sjálfstæðimenn farnir að tala um að baka kökuna, rétt eins og þeir gerðu áður en að öllu var á botninn hvolft.

Niðurlag

Nú þegar ég hef verið félagi í hreyfingunni í 10 ár er gaman að líta til baka og hugsa til þess breytinga sem orðið hafa á íslensku samfélagi þennan áratug. En mig hryllir sömuleiðis við tilhugsuninni um að Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn sitjist aftur í ríkisstjórn. Nú árið 2013 er ljóst að þessi sömu flokkar eru með gylliboð að sama tagi og þau sem varpað var fram árið 2003. Núverandi ríkisstjórn er enn að glíma við þau vandamál sem þessir flokkar sköpuðu og kemur það spánskt fyrir sjónir að það eigi nú að refsa þeim fyrir þá viðleitni á meðan að Framsóknarflokkurinn og Sjálfstæðisflokkurinn fá að vaða uppi með svipuð loforð og sömu orðræðu og árið 2003, loforð sem lengi samfélagið í ógöngur þegar þeim var hrint í framkvæmd.

Á þessum tíu árum sem liðið hafa frá því að ég fermdist hefur trúin á Guð minnkað en trúin á hugsjónirnar aukist, þó rótin sé hin sama. Það er alltaf mikilvægt að endurskoða hugsjónir sínar í samhengi við líðandi stund en mikilvægara er þó að glata ekki sjónar á þeim, sérstaklega ekki þegar lofað er gulli og grænum skógum.  

Frambjóðendur tveir og fjórir.

Ég hef örlítið fylgst með forsetakosningum hér í Tékklandi. Ég hef hins vegar ekki náð að kynna mér alla frambjóðendur til hlítar. Það er helst sitjandi forseti sem ég hef kynnt mér. Hann hefur jú verið forseti í heil 16 ár og því unnt að sjá hvað hann gefur gert í starfi sínu sem forseti, hvernig persóuleiki hann er og hvað hann stendur fyrir (eða ekki). Ég hlýddi einnig á fyrirlestur forsetans hér við Karlsháskólann í Prag þar sem hann til dæmis stillti upp vilja þjóðarinnar andspænis hagsmunum fjármálaafla. Í grófum dráttum er það auðveldasta við kosningarnar að gera upp við sig hvort maður vilji sitjandi forseta áfram eða ekki. Þar hef ég komist að þeirri niðurstöðu að ég vil nýjan forseta á Bessastaði.

Ég hef lítilega kynnt mér áherslur Þóru Arnórsdóttur og þá er hún landsmönnum auðvitað vel kunn úr fjölmiðlum. Aðra frambjóðendur hef ég þó mjög lítið náð að kynna mér enda er þarf góðan tíma til að kynna sér alla sex frambjóðendur (áður átta) til hlítar. Auk þess er greinilega ekki eining í samfélaginu um hlutverk embættisins og virðist sem það sé í nokkurs konar sjálfsmyndarkrísu. Engu að síður eru enn heilar fjórar vikur til kosninga sem ég ætti að geta nýtt mér til að kynna mér alla frambjóðendur nógu vel.

Fyrstu skoðannakannanir hafa hins vegar bent til þess að slagurinn um forsetaembættið verði einungis á milli Ólafs og Þóru. Eðli málsins samkvæmt eltast fjölmiðlar helst við fréttir af þessum tveimur frambjóðendum enda eru þær fréttir sennilega líklegastar til að hljóta lestur (auk kannski helst samsæriskenninga frá Ástþóri Magnússyni).  Þar hefur sitjandi forseti óneitanlega forskot vinnandi sín embættisverk, t.d. mátti lesa mjög ítarlega frétt um ferð hans til Prag sem dregur upp flotta mynd af honum. Þá eru fréttir að barneignum Þóru að sama skapi mjög líklegar til vinsælda.

Fjölmiðlar hafa annars þegar gefið frambjóðendum kost á að kynna sig t.d. með beinni línu DV eða nærmynd í Íslandi í dag. Þar með er ekki sagt að fólk muni hafa jafnan áhuga á frambjóðendum. Svo virðist í raun sem aðrir frambjóðendur þurfi að koma með gagnrýni á fjölmiðla til þess að geta komið sér á framfæri.

Þetta forskot Ólafs og Þóru kristallaðist svo í boði Stöðvar 2 til kappræðna í beinni útsendingu að bandarískri fyrirmynd. Þóra sá að sér eftir smá hik en Ólafur gerði hins vegar enga athugasemd. Ólafur hafði í raun gullið tækifæri til að segja nei sem hefði verið sterkur leikur bæði þar sem þetta fyrirkomulag hjá Stöð 2 er ólýðræðislegt og almenningi ekki að skapi að láta einn fjölmiðil útiloka fjóra frambjóðendur nánast með einu pennastriki.  Að sama skapi hefði hann verið að standa vörð um lýðræðið. Þá hefði hann jafnvel geta látið Þóru líta frekar illa út með þeim leik.

Þegar sú staða er uppi að aðeins einn af mótframbjóðendum Ólafs virðist eiga raunhæfan möguleika á að steypa honum af stóli velti ég fyrir mér hvort það sé þess virði að kynna mér aðra frambjóðendur. Atkvæði til  eins af hinna fjögurra frambjóðenda er atkvæði til Ólafs Ragnars, rétt eins og atkvæði til Græningja í Bandaríkjunum er atkvæði til Repúblikana. Mér leiðist að segja það en þannig lítur þetta bara út fyrir mér.

Sem leiðir óhjákvæmilega til þeirrar augljósu spurningu: Af hverju fer kosningin ekki fram í tveimur umferðum? Þá yrði mun auðveldara að kjósa þann frambjóðenda sem best höfðar til manns og þurfa þá ekki að hafa áhyggjur af því að atkvæði dreifast of víða á frambjóðendur og Ólafur yrði endurkjörinn með minnihluta atkvæða. Raunverulegri mynd væri þá hægt að fá af fylgi frambjóðenda.

Það kemur mér í raun óvart að fáir bendi á þennan galla í umræðunni sem nú stendur yfir. Helst er kastljósinu beint að hlutverki fjölmiðlanna sem vissulega hafa mótandi áhrif. En að mínu mati er það fyrst og fremst á ábyrgð frambjóðenda sjálfra hvernig þeir birtast í fjölmiðlum. 

Það hefur líka verið nægur tími til að leiðrétta gallann enda hafa tveir síðustu forsetar náð kjöri með minnihluta atkvæða. Ég vona í raun að þessi staða verði til þess að tvöföld kosning verði tekin upp í framtíðinni. 

Lesið fyrir líffræðipróf: VII. hluti

Ætli Ólafur Friðrik hafi verið að lesa líffræði þegar hann tók upp á því að taka sér veikindaleyfi?

Málsháttur

Málshættirnir verða sífellt pólitískari með árunum. Ég fékk þennan málshátt í páskaegginu mínu:

Frjálslyndur maður getur orðið ráðherra, en ekki er víst að sami maður verði frjálslyndur ráðherra.

Það fyrsta sem mér datt í hug var Frjálslyndi flokkurinn. Það hefði verið svolítið fyndið að fá málshátt um einn ákveðinn stjórnmálaflokk.

Annars er ég að spá í að sækja um vinnu, næsta páska, við að semja málshætti fyrir páskaeggin.

Gleðilega páska!

Netlögga

Steingrímur J talar um að koma á fót netlöggu. Ég held að allir nafnlausu netdólgarnir sanni það bara að hann hafi rétt fyrir sér.

Klám í Reykjavík?

Það hefur vart farið framhjá nokkrum að klámráðstefnu á að halda hér. Það eru líka flestir sammála um að þetta sé ekki boðlegt siðbrúðum mönnum. Samt er hægt að deila um þetta mál. Sumum finnst sjálfsagt að leyfa þessu fólki að koma hingað og halda þessa ráðstefnu. Mér finnst það hins vegar ekki. Þetta er ekki eins og hver önnur ráðstefna. Hér er fólk að koma saman til að ræða um, versla með og jafnvel framleiða efni sem er siðlaust og ómannlegt. Það er ekki mannlegt að gera mannslíkama að söluvöru þar sem annað (í langflestum tilvikum kvenkynið) er niðurlægt. Aldrei myndi nokkur leyfa þessu að viðgangast væri um fíkniefni að ræða.
Þá er það spurningin hvað er hægt gera við þetta fólk. Um það er hægt að deila. Mér finnst sjálfsagt að synja þessu fólki um að koma til landsins í þessum tilgangi í stað þess að bíða að lögbrot verði framið. Þó að fólkið eigi svo sem rétt á að heimsækja landið eins og aðrir þá verður það bara að vera á öðrum forsendum.

Án titils

Af hverju eru alþingismenn að eyða tíma í þetta

Bless

Sorgardagur í dag, lónið er byrjað að fyllast.
Bless, Töfrafoss og allar þið náttúruperlur sem bíða dauða ykkar.

Sunnudagsþankar

Þetta flýgur í gegn um huga minn þessa stundina:

Ég horfði á hið margauglýsta viðtal við Davíð Oddsson í Kastljósinu. Ég kom inn þegar Davíð sagði eitthvað á þessa leið: "Ég svaraði mönnum bara þegar mér hentaði." Já, hann viðurkennir greinilega að hafa gefið skít í andstæðinga sína með svona einræðislegum tilburðum. Annars verð ég að viðurkenna að ég er sammála honum um að Ólafur Ragnar hefði frekar átt að vísa Kárahnjúkamálinu til þjóðarinnar heldur en fjölmiðlafrumvarpinu. En Davíð er þó bara fortíð núna, eða hvað?

Hindúasiður er flókin trú.

Þessi frétt er frekar skemmtileg. Þá sérstaklega þegar talað er um Arndísi Sveinsdóttur og NSF. Jón Sigurðsson er líka fyndinn með sínar yfirlýsingar. En að öllu gamni slepptu þá er ríkisstjórnarsamstarf VG og Samfylkingarinnar góður kostur.

Staða kvennaknattspyrnunar á Íslandi er áhyggjuefni. Sérstaklega þegar lið ákveður að mæta ekki. Fjölmiðlar kunna ekki skýringu á þessu. Ætli skýringin liggi ekki bara hér

Iceland film festival stendur yfir. Ég verð að drífa mig í bíó (þeir sem þekkja mig best vita að ég dríf mig sjaldan til að gera eitthvað sniðugt). Einhver til?

Íslenskt orð yfir "að brainstorma"? Að skjóta þönkum? Einhver með betri tillögur?

Hið daglega amstur heldur áfram, alltaf nóg að gera og lítill tími til að slaka á. Ég leyfi mér nú samt að slaka á inn á milli.

Hvað ætli fljúgi í gegn um huga minn á morgun?

Vinsæll ráðherra.

Gaman að sjá hvað Anders Fogh Rasmussen er alltaf jafn vinsæll í Danmörku.

Halldór út en framsókn áfram á niðurleið.

Stórtíðindi virðast vera framundan í íslenskum stjórnmálum. Halldór Ásgrímsson virðist ætla að taka á sig skellinn og segja af sér sem formaður framsóknarflokksins og jafnvel sem forsætisráðherra. Ég græt nú ekki brotthvarf hans úr stjórnmálum. Mér finnst að hann hefði átt að segja af sér sem utanríkisráðherra eftir að hafa, ásamt Davíð Oddssyni sem þá hefði líka átt að segja af sér, lýst yfir stuðningi við árásarstríð án þessa að hafa Alþingi eða þjóðina með í ráðum. En hins vegar myndi ég ekki gera hann ábyrgan fyrir slöku gengi Framsóknarflokksins í sveitastjórnakosningunum. Fólkið veit að Framsóknarflokkurinn er stefnulaus flokkur sem hagar seglum eftir vindi og engin þörf fyrir þá í íslenskum stjórnmálum. Hrókeringar innan flokksins og stólaskipti í hinni útbrunnu rískisstjórn eru algerlega gagnlaus og munu ekki bjarga honum. Mikið hlakka ég til næstu Alþingiskosninga. Þá verður loksins komin vinstristjórn.

Sveitastjórnakosningar:

Þar sem hinir síðustu munu verða fyrstir!

Friðarsúlan

Yoko Ono ætar að setja upp friðarsúlu í Reykjavík, nánar tiltekið Viðey. Ég verð að segja að mér finnst þetta skemmtileg hugmynd. Friðarsúlan felur í sér góðan boðskap og mun setja skemmtilegan svip á borgina. Ég tel það vera heiður fyrir Reykjavík og Ísland að Yoko vilji hafa friðarsúluna í Viðey. En af einni ástæðu finnst mér ekki rétt að hafa hana á landinu. Mér finnst það ekki fara saman að hafa þessa friðarsúlu í landi með ríkisstjórn sem styður allan stríðsrekstur Bandaríkjanna í algerri blindni.
Ég vil þó að friðarsúlan rísi hér í Reykjavík. Hún samræmist draumum mínum um að Ísland verði boðberi friðar á alþjóðavettvangi.
Friðarsúlan mun passa vel inn í landið árið 2007 þegar Íslendingar verða búnir að kjósa sér vinstristjórn sem styður ekki stríð.

Húrra, húrra, húrra!

Davíð er að hætta!

Bandaríkin og SÞ

Eiga Bandaríkin heima í SÞ? Maður spyr sig.

X-V í staðinn fyrir R

Það hefur ekki farið framhjá mörgum að R-listinn úr sögunni. Eins og menn vita vorum það við Vinstri-græn sem tókum af skarið og ákváðum að fara í sérframboð. Sumir vilja kenna okkur um að hafa kálað R-listanum og aðrir segja að við hafi málað okkur út í horn. R-listinn er orðið dautt stjórnmálaafl og flokkarnir hættir að ná saman. Einhver að taka af skarið og slíta þessu endanlega. Ég hef alveg trú á því að VG verði áfram við stjórn sama hvað aðrir segja. Það er hægt að byrja kosningabaráttuna með því að losa okkur við allar mýturnar.

Sumarið er gúrkutíð... eða nær oftast

Það gerist á sumrin að skrif á þessa síðu minnka stórlega. Af hverju? Jú, það gerist bara svo lítið frásagnahæft þá og ekki er mikið í fréttunum.
Því miður hafa hryðjuverkamenn séð fjölmiðlum fyrir nóg af efni með andstyggilegri árás á saklaust fólk sem aldrei gerði þeim mein. Bush og félagar sögðu líka að heimurinn væri öruggari eftir Íraksstríðið. Hver trúði því svo sem.

Það kom mér ekki á óvart þegar ég heyrði í fréttum að landamæragæsla væri hert. Ástæðan kom mér hins vegar á óvart. Að það skuli vera gert af ótta við mótmælendur sem vilja mótmæla mestu skemmdarverkum Íslandssögunnar. Ég stoppaði aðeins við mótmælabúðirnar um daginn. Það var heldur lítið að gerast enda var stór hópur af fólki nýfarinn. Ég vildi gista þarna en Pabbi og vinur hans sem ég ferðaðist með vildu það ekki. Ég skil heldur ekki þær áhyggjur lögreglunnar af því að á SavingIceland.org er fólk hvatt til að koma og mótmæla. Það er bara hluti af baráttu að fá fólk til að koma og sýna samstöðu með málefninu. Það skaðar heldur ekki að fá fleiri mótmælendur, jafnvel þó þeir séu anarkistar (þeir gera nú ekki mikið af sér í auðninni). Annars tel ég anarkista ekki líklegasta hópinn til að koma og mótmæla.
En löggan er þó ekki enn búinn að handtaka neinn og vísa burt vegna mótmæla. Það er gott

Annars var hálendisferðin bara ágæt. Við gengum m.a. á Snæfell, hæsta fjallið utan Vatnajökuls og ég fékk að keyra nokkuð mikið enda kominn með æfingaleyfi. Svo mun ég vera á Flúðum næstu vikuna og mun ég vinna eitthvað í garðyrkju þar áður en ég sný aftur til vinnu í Neskirkju.

Ég er græningi!

Ég ákvað að taka þetta próf bara til gamans.

You scored as Green. <'Imunimaginative's Deviantart Page'> Green 100% Democrat 92% Socialist 92% Anarchism 67% Communism 58% Nazi 17% Fascism 8% Republican 0% What Political Party Do Your Beliefs Put You In? created with QuizFarm.com

Niðurstöðurnar koma mér ekki mikið á óvart. Ég veit reyndar ekki hversu marktækar þær eru þar sem ég skildi ekki allar spurningarnar. Eitt kom mér reyndar á óvart. Það er hvað demókratar eru ofarlega á lista.

Sitt af hverju tagi

Nú er ég búinn að þreyta fjögur samræmd próf. Mér hefur gengið ágætlega. Ég get ekki staðist það að blogga núna. Það er erfitt að vera í bloggbindindi þegar eitthvað frásagnarhæft gerist. Samræmdu prófin hafa vakið einhverjar óánægju raddir eins og venjulega. Núna fyrir ritun í íslensku sem þótti of pólitísk. Mér fannst það ágætt að geta komið skoðunum mínum á framfæri. Ritunin snerist um að taka afstöðu með eða á móti styttingu framhaldsskólanna. Ég tók auðvitað afstöðu gegn styttingunni.


En svo hefur ýmislegt gerst út í samfélaginu. Gunnar Örlygsson hefur yfirgefið frjálslynda flokkin og gengið til liðs við sjálfstæðismenn. Mér finnst þetta vera nokkuð asnalegt. Sjálfstæðisflokkurinn fær þarna aukaþingsæti frá kjósendum frjálslyndra. Það eru ekki margir gallar á lýðræðinu okkar en þetta er einn slíkur. Það ætti að breyta lögunum þannig að þingsæti tilheyri flokkum en ekki einstaklingum því það eru flokkarnir fólkið kýs.

Svo kom út nýtt blað sem fékk nafnið "Blaðið". Ég hef verið að skoða þetta blað og mér finnst það hálf innihaldslaust. Auglýsingar skipa mjög stóran sess í blaðinu. Inn á milli er litlum fréttum og örðum greinum, oft með myndum sem taka meira pláss, troðið inn. Blaðið er auglýst sem frjálst og óháð blað og sést það vel enda alls engin þjóðfélagsumræða í því. Svo er þeir heldur seinir með fréttirnar sem er furðulegt því blaðið berst heim til manns með póstinum um miðjan dag Ég hef þó tekið eftir einu. Á dagskrársíðum blaðsins eru bloggfærslur um sjónvarp birtar. Ég er sem betur fer óhultur því að þeir taka bara niður af blog.central.is síðum. Í heildina séð: Lélegt blað.

Nú ætla ég að hugsa um það sem er framundan. Það er svo margt til að hlakka til.

Báráttunni er ekki lokið

Ég gladdist mikið þegar ég frétti um hóp breskra umhverfissinna sem eru að skipuleggja alþjóðleg mótmæli gegn Kárahnjúkavirkjun. Þeir reka síðuna www.savingiceland.org. Þeir hafa mikinn áhuga á íslenskri náttúru ólíkt mörgum Íslendingum sem eru blindari en nýfæddir kettlingar fyrir náttúrunni. Þeim er líka annt um ímynd Íslands sem ríkisstjórnin gerir sitt besta til að spilla. Ég hvet ykkur til að kíkja á síðuna.