Náttúra

Skýtur það ekki svolítið skökku við að í kvöldfréttum RÚV var bent á möguleg bílastæði fyrir Náttúrutónleikana? Væri ekki nær að benda á strætisvagna sem ganga í Laugardalinn?

Án tiltils

Nei nei nei nei nei!!!

Fyrirmyndarbærinn Springfield

Ef það eru einhverjir sjónvarpsþættir sem ég er veikur fyrir, þá er það The Simpsons. Þættirnir eru í senn mjög fyndnir og innihalda einnig mikið af siðferðisstefum sem gætu gagnast manni í daglegu lífi (réttlæting fyrir of miklu Simpsons-glápi)
Eitt af því sem gerir þættina mjög áhugaverða er samfélagið í bænum sem þættirnir fjalla um. Þættirnar lýsa því einmitt hvernig bæir eiga ekki að vera. Bæjarstjórinn spilltur, lýðurinn fáfróður og æsist auðveldlega upp, auðmaður á hálfan bæinn og svona mætti lengi telja. Það verður því að teljast nokkuð kaldhæðnislegt að íbúar 14 bæja í bandaríkjunum keppist um að fá sinn bæ viðurkenndan sem heimabæ Simpson-fjölskyldunnar. Hvernig ætli íbúar Springfield í Vermount-fylki hafi samfært fólk um að þeirra bær sé hinn eini sanni Springfield-bær? Var það múgæsingin? Að vísu tel ég að bærinn muni nú ekki fá á sig neikvæðan stimpil þrátt fyrir allt, þættirnir eru of vinsælir til að svo verði.

Annars bíð ég með eftirvæntingu með myndinni. Það verður líka forvitnilegt að sjá hvernig myndin heppnast á íslensku. Ég hef nú séð þátt á þýsku þannig að ég held að íslenskan muni ekki spilla fyrir neinu. Ég ætla samt sem áður að sjá myndina fyrst á ensku.

Jólatónleikar

Jólatónleikar MR-kórsins voru haldnir áðan og heppnuðust bara býsna vel. Tónleikarnir hlutu einróma lof áhorfenda sem ómuðu af gleði. Við uppskárum eins og við sáðum og eftir miklar æfingar og mikla taugaþreytu á síðustu metrunum tókst okkur að skila efninu bara vel frá okkur. Þar bar hæst "A Ceremony of Carols" eftir Benjamin Britten við fagran undirleik Sólveigar á hörpu.
Fyrir þá sem misstu af veislunni, þá verðum við í miðbænun á Þorláksmessu ef veður leyfir.

Að lokum vil ég hvetja MR-inga til að ganga í kórinn eftir áramót.

Majónesjól

Er hægt að finna verri titil á jólaplötu?

Sunnudagsþankar

Þetta flýgur í gegn um huga minn þessa stundina:

Ég horfði á hið margauglýsta viðtal við Davíð Oddsson í Kastljósinu. Ég kom inn þegar Davíð sagði eitthvað á þessa leið: "Ég svaraði mönnum bara þegar mér hentaði." Já, hann viðurkennir greinilega að hafa gefið skít í andstæðinga sína með svona einræðislegum tilburðum. Annars verð ég að viðurkenna að ég er sammála honum um að Ólafur Ragnar hefði frekar átt að vísa Kárahnjúkamálinu til þjóðarinnar heldur en fjölmiðlafrumvarpinu. En Davíð er þó bara fortíð núna, eða hvað?

Hindúasiður er flókin trú.

Þessi frétt er frekar skemmtileg. Þá sérstaklega þegar talað er um Arndísi Sveinsdóttur og NSF. Jón Sigurðsson er líka fyndinn með sínar yfirlýsingar. En að öllu gamni slepptu þá er ríkisstjórnarsamstarf VG og Samfylkingarinnar góður kostur.

Staða kvennaknattspyrnunar á Íslandi er áhyggjuefni. Sérstaklega þegar lið ákveður að mæta ekki. Fjölmiðlar kunna ekki skýringu á þessu. Ætli skýringin liggi ekki bara hér

Iceland film festival stendur yfir. Ég verð að drífa mig í bíó (þeir sem þekkja mig best vita að ég dríf mig sjaldan til að gera eitthvað sniðugt). Einhver til?

Íslenskt orð yfir "að brainstorma"? Að skjóta þönkum? Einhver með betri tillögur?

Hið daglega amstur heldur áfram, alltaf nóg að gera og lítill tími til að slaka á. Ég leyfi mér nú samt að slaka á inn á milli.

Hvað ætli fljúgi í gegn um huga minn á morgun?

Án titils

Gott framtak hjá Skjá 1: Að sýna Woody Allen myndir á sunnudagskvöldum.

Slæmt framtak hjá Skjá 1: Að sýna jafn ómerkilega spennuþætti á borð við "Wanted" á undan Woody Allen myndunum.

Eurovisiontilfinning

Okkar lag var best, hin lögin voru ömurleg, fokking* Austur-Evrópulöndin sem kjósa hvert annað.

Gamla góða "Eurovision tilfinningin" sem við upplifum hvert ár er hið íslenska lag nær ekki nógu góðum árangri.

*Blótsyrði í tilefni þess að allt varð vitlaust er Sylvía Nótt notaði það í myndbandi sínu.

Bókagagnrýni

Eftir gott sumarfrí frá blogginu hef ég ákveðið að snúa aftur með smá bókagagnrýni. Bókin er Harry Potter and the half-blood prince.

Í þessari sjöttu bók um Harry Potter fær hann námsbók í töfradrykkjum sem hinn dularfulli blendingsprins átti, Prinsinn hefur skrifað uppskriftir og galdra í bókina, Harry til mikillar lukku - og vandræða. Á sama tíma grunar hann Draco Malfoy um eitthvað ráðabrugg og skyggnist inn í fortíð Voldemorts.

Varúð:spillir hérna
Mér finnst bókin vera nokkuð svipuð og næsta á undan henni. Í upphafi er býst maður við mikilli spennu en svo tekur við frásögn um daglegt líf Harrys og ekkert spennandi gerist fyrr en í síðustu köflunum. En síðustu kaflarnir voru þó spennandi. Nú kemur spillir. Snape drepur Dumbledore. Það hefur gríðarlega mikið að segja fyrir bækurnar enda Dumbledore ein mikilvægasta persóna bókanna og nú veit maður loksins hvort Snape er góður eða vondur. En í heildina séð ekkert sérstök. Bókin er þó aðeins styttri sem er ágætt enda enginn þörf að skrifa svo lngar bækur ef það gerist ekki mikið í þeim.
Nú ætlast ég hreinlega til þess að Rowling bæti upp fyrir síðustu tvær bækur og klári þessa bókaröð almennilega.

Stars Wars: 3. kafli

Ég var að sjá síðustu Star Wars myndina, Revenge of tthe sith. Í umfjöllun minni hér á eftir gæti ég spillt fyrir þeim sem ekki hafa séð myndina.

Mér fannst myndin fara full geyst af stað. Hún byrjaði á full miklum hasar sem að mínu mati var óþarfur. Atriðið snerist um að frelsa Palpatine kanslara og það tókst, meira að segja var Dooku greifi veginn sem að vísu þjónaði sínum tilgangi. Þeir hefðu alveg geta sleppt atriðinu og látið greifann deyja í 2. kafla.
Eftir þennan endalausa hasar í byrjar svo sagan að ganga. Kastljósið beinist að Anakin Skywalker sem er stútfullur af tilfinningum. Á meðan gerist hann dyggur aðstoðarmaður kanslarans, sem er auðvitað Sith-meistarinn Darth Sidious, sem snýr honum gegn Jedi-riddurunum og býður honum mátt til að bjarga Padmé, heitelsaðri eiginkonu hans, frá Dauðanum.
Fyrri hlutinn finnst mér heldur langdreginn og ber mikinn keim af kafla 2 þar sem tilfanningasveiflur Anakins eru ráðandi. Yfir höfuð er hann ekki neitt sérstakur. Seinni hlutinn er hins vegar mun betri.

Myndin tekur stefnubreytingu þegar Anakin gengst Sidious endanlega á vald. Þá byrjar sagan að ganga og tengja nýju myndirnar við þær gömlu. Kanslarinn tekur endanlega yfir Lýðveldið og gerir það að keisaraveldi. Næst losar hann sig við alla Jedi-riddarana. Sú sena er dramatísk og aftökurnar minntu sumar á aftökur nasista á gyðingum á götum gettóa. Anakin verður endalega að illmenni og drepur síðan ástina sína með illskunni sem hann ætlaði að nota til að bjarga henni. Það er hins vegar gaman að sjá hvernig hann tekur endanlega á sig mynd Svarthöfða eftir að hafa brunnið illa í bardaga við Obi-Van Kenobi.
Þessi seinni hluti myndarinnar er bara nokkuð ágætur.

Í heildina séð er þessi mynd mun betri en kafli 1 og 2. En hún stendur gömlu myndunum langt að baki. Nýju myndirnar geta einfaldlega ekki keppt við þær gömlu. Þær gömlu eru einfaldari og minna um tilfinningaflækjur. Sagan fær virkilega að njóta sín og myndirnar eru ekki ofhlaðnar tæknibrellum. Bardagaatriðin eru ekki ofhlaðin leysigeislum. Svo hafa gömlu myndirnar líka betri húmor. Í þessari mynd var lítill húmor, jafnvel áður enn Jedi-slátrunin hófst. C-3PO og R2D2 voru þarna en fengu lítið að njóta sín. Það var líka gaman að sjá Chewbacca aftur þó hann fengi síður að njóta sín (enda enginn Han Solo með honum).

Ég verð reyndar að viðurkenna það að þessar myndir eru líka mikilvægar fyrir söguna í heild sinni. Það vantar bara ódauðleikann frá gömlu myndunum.

Der Untergang

Ég var að sjá hina átakanlegu mynd "Der Untergang" áðan. Myndin fjallar um síðustu daga Hitlers í neðarjarðarbyrginu og ástandið þar og á götunum í Berlín. Myndin er bara mjög góð og átakanleg, ég veit ekki hvar ég á að byrja eða hvað ég á að segja yfir höfuð.

Ég á það til að vorkenna hinum mestu illmennum. Um tíma fann ég til með Hitler þegar honum leið illa (dæmið mig bara) en ekki lengi þar sem Hitler var alveg snauður af miskunasemi og samúðarkennd. Ég hef aldrei séð mynd frá hans sjónarhorni (The Great dictator er ekki talinn með þar sem hún sýnir óraunveralega en þó skemmtilega mynd af Hitler). Ég fór í byrjun að velta því fyrir mér hvort það leyndist eitthvað gott undir þessu illmenni, eftir allt þá var hann einu sinni saklaust barn. Eftir því sem leið á myndina sá ég að svo var ekki. Hugmyndafræði hans var hrein illska. Um helförina vita allir. Svo er það líka það hugarfar að gefast ekki upp í vonlausri stöðu þrátt fyrir að fleiri saklausir borgarar myndu deyja, réttlæta það með því að segja að þeir væru aumingjar og ásaka þá sem vildu gefast upp, um landráð. Það var heldur engin sorg þegar hann drap sig. Vogið ykkur ekki að halda að ég líti upp til hans hafi það verið einhver vafi.

Svo var það fólkið í kring um hann. Sumt af því sýndi mikla hollustu við hann. Eva Braun var honum alltaf hundtrygg og dó með honum eins og menn vita. Svo var það frú Goebbels með öll sín saklausu börn sem dýrkuðu "Hitler frænda" án þess að vita um illsku hans. Ég vorkenndi þeim svo mikið, á því leikur enginn vafi. Þegar nasisminn var að hrynja áttu þau ekki að fá að lifa bjarta framtíð án hans. Þess vegna drap hún börnin með blásýru þegar þau sváfu.

En svo eru það auðvitað óbreyttu borgararnir sem þurfa að upplifa helvítið á götunum. Og auðvitað var Hitler sama um þau. Stríð er bara helvíti á jörðu og ég skil ekki hvernig mönnum dettur í hug að vera að heyja stríð hvor við annan. Það vita líka allir að enginn vinnur í stríði, það tapa allir.

Það er svo margt sem ég get sagt um þessa mynd og örugglega eitthvað sem vantar. Ef það eru einhverjar villur í þessum pistli þá leiðréttið þið mig bara. Reyndar verð ég ekki mikið á netinu á næstunni út af prófunum og veit því ekki hvort ég geti svarað öllum athugasemdum. Svo má líka vel vera að pistillinn verði mistúlkaður. Það verður þá bara að hafa það.

Plant með klukkutíma fyrirvara

Kl. 19:00 í gærkvöldi var ég farinn að sjá svolítið eftir því að hafa ekki nælt mér í miða á Robert Plant. Þá fékk ég óvænt boðsmiða á tónleikana. Helga, frænka mín vinnur á Þingvöllum og hitti Plant og hljómsveit hans er þeir heimsóttu staðinn. Helga fékk svo boðsmiðana og einhvern bláan "after show" miða. Svo var haldið á tónleikana ásamt mömmu, Helgu og Bíbí, dóttur hennar. Tónleikarnir voru ágætir. Ég var reyndar ekki að búast við miklu enda er þetta nú ekki Led Zeppelin. Hann tók lög frá sólóferli sínum í bland við gömul Led Zeppelin lög. Ég hafði mest gaman að indí-ballöðunum. Svo voru rokklögin líka góð. Það var reyndar eitt sem kom mér á óvart. Ske hitaði upp. Annars var fátt sem kom mér á óvart enda vissi ég ekki á hverju ég ætti von. Það eina sem ég bjóst við var að hann tæki "Innflytjendasönginn" sem hann gerði (að vísu í rólegri útgáfu en venjulega). Eftir að tónleikunum var lokið fórum við að hitta Plant. Við fórum inn í eitthvað herbergi þar sem hann var ásamt fleiru fólki. Svo ætlaði einhver íslenskur karl að reka mig, mömmu og Bíbí út. Þegar við vorum á leiðinni út kom einhver annar karl sem var með Plant og sagði eitthvað í þessa áttina: "Wait, these people are with Helga." Og við fengum að koma aftur inn. Svo hitti ég Plant og tók í höndina á honum. Já, ég er ekki að ljúga, ég tók í höndina á Robert Plant. Ég er í sjöunda himni. Kvöldið var fullkomið.

Lengi lifi HC Andersen!

Í dag hefði HC Andersen orðið 200 ára. Ég kíkti aðeins á þessa hátíð sem var höfð til minningar honum. Það var greinilega mikið lagt í að gera þessa hátið sem glæsilegasta og ekkert sparað. Mér finnst eiginlega vera of mikill glamúr í kringum þessa hátíð. Óskarinn blikknar í samanburði við hana. Það er of mikið lagt upp úr því að fá einhverjar stjörnur í þetta. Mér fannst til dæmis algerlega óþarfi að hafa Tinu Turner þarna syngjandi lagið "Simply the best". Að vísu er lagið gott en hvað hefur það að gera með HC Andersen. Mér fannst stundum farið aðeins of mikið út fyrir efnið. Reyndar get ég ekki dæmt hátíðina til fulls þar sem ég missti athyglina og vissi varla út á hvað atriðin gengu of fann oftar en ekki tengslin við ævintýrin (hafi þau þá verið til staðar).
Ég get því vel skilið gagnrýni Dana í garð þessarar hátíðar. Með öllum herlegheitunum og stjörnunum fór kostnaður algerlega fram úr áætlun sem þýddi að minna fé fór í góðgerðarmálið, verkefnið gegn ólæsi, sem safnað var fyrir.

En nú vil ég frekar tala um Hans sjálfan. Ég hef haft mikið dálæti á honum síðan ég var krakki. Ég fekk áhugann efftir að hafa horft á teiknimynd um Ljóta andarungan. Það er reyndar svolítið kaldhæðnislegt að teiknimyndin var mjög mikið skálduð og brá m.a. fyrir einhverjum kanínum og krókódílum. Reyndar þá er mörgum teiknimyndum ,byggðum á ævintýrum hans, hagrætt fyrir börnin enda geta ævintýri hans verið átakanleg fyrir hjartað. Eftir að ég kynntist sögunni um Ljóta andarungann komu fleiri í kjölfarið og maður kynntist ævintýrum hans smátt og smátt. Svo fyrir nokkrum árum byrjaði maður að lesa nokkur ævintýri hans eins og þau eru skrifuð og þau eru mjög skemmtileg. Ég á að vísu eftir að lesa þó nokkur ævintýri eftir hann og ætli maður kíki ekki á einhver á næstuni og lesi mér til um ævi hanns sem ég hef fengið smá innsýn í. Mér finnst ég vita allt of lítið um hann miðað við dálæti mitt á honum.
Uppáhaldsævintýrið mitt mun ábyggilega vera Ljóti andarunginn. Sú saga snertir mann mikið og hvet ég aðra til að lesa hana óhagrædda.

Njálu myndin.

Var að horfa á myndina Njálssögu . Þetta var nú bara stutt útgáfa af Njálu og eiginlega of stutt. Í myndinni er sá hluti bókarinnar tekinn þar sem deila Gunnars og Otkels er tekin fyrir. Vandamálið er að sá kafli var ekkert kláraður. Deilunni var ekkert lokið og ég reyndar man ekki hvar myndin endaði því að eftir henni komu viðtöl við fullt af fólki og tók það jafnlangan tíma og myndin sjálf. Myndin hefði mátt enda þar sem Gunnar var drepinn og þá væri hans hluta lokið. Svo hefði átt að sleppa þessum viðtölum og gera bara sér heimildarmynd um bókina. Fyrir utan þetta var þó sögunni gerð ágæt skil. Því skal ég s.s. ekki neita.
En í stuttu máli sagt: Meiri saga, minni viðtöl (eða bara sleppa þeim yfir höfuð).

En nú þarf ég að halda áfram að lesa fyrir stærðfræðipróf.

Mér líst vel á...

tillögu Yoko Ono um að setja friðarsúlu í Reykjavík.
Sjá meira um það hér.

Kvikmyndagagnrýni: Rear window

Það er orðið langt síðan að ég hef sent frá mér kvikmyndagagrýni og hreinlega komin tími til þess. Það var Hitchcock-myndin Rear window sem varð fyrir valinu.

Myndin fjallar um L.B. Jeffries, atvinnuljósmyndara sem er fótbrotinn og hefur ekkert betra að gera en að líta út um gluggann og njósna um nágranna sína. Dag einn verður hann var við grunsamlegt athæfi hjá einum manni. Hann grunar morð enda bendir ýmislegt til þess. Hann byrjar að fylgjast með manninum og reynir að fá rannsóknalögreglumann með sér í að leysa gátuna en rannsóknarlöggan trúir honum ekki því að ýmislegt annað bendir til þess að konan sem á að hafa verið myrt, sé á lífi.

Rear window er mjög áhugaverð mynd. Sögusviðið er einfalt. Myndin gerist öll í íbúð Jeffries og í bakgarðinum þar sem sjá má inn í marga glugga. Og í einum glugganum ásamt íbúðinni gerist sagan. En þrátt fyrir einfaldleikann er myndin mjög spennandi og maður veit ekki fyrr en í lokin hvort að morð hafi verið framið eða hvort maðurinn sé klikkaður. Það þarf því ekki mikið til að gera spennandi sögu. Þetta er mjög góð mynd og hvet ég ykkur til að sjá hana.

Til gamans í lokin:

• Aðalkvenpersónan er leikin af Grace Kelly sem giftist furstanum af Mónakó eftir kvikmyndaleikferil sinn og lést svo í bílslysi 1982.

• Gert var grín að myndinni í The Simpsons þegar Bart fótbrotnaði og hélt svo að Ned Flanders hefði drepið konu sína.

Menningarhelgi!

Hún hefur verið viðburðarík helgin hjá mér. Vinur minn frá Flúðum, Hörður Már, kom í heimsókn.
Föstudagskvöldið var farið í bíó á myndina "The Village". Mér fannst myndin ágæt en engin stórmynd. Hún var svolítið öðruvísi en ég bjóst við og ég lét endinn koma mér á óvart.
Morguninn eftir var vaknað kl. 9 og hitað upp fyrir Reykjavíkurhlaupið (ég ætla ekki að kalla þetta maraþon því að ég hljóp ekki 42 km). Þetta var í fyrsta skipti sem ég tók þátt og fór ég beint í 10 km. Ég var u.m.þ. 55 mín. að hlaupa þessa 10 km. Ég er bara nokkuð sáttur við tíma minn þar sem þetta var í fyrsta sinn sem ég hljóp svona mikið og það að ég hef lítið hlaupið í sumar. Ég er einnig sáttur við endasprettinn þar sem ég gaf í og tók fram úr mörgu fólki. Hörður hljóp líka og kom í mark rétt á eftir mér.
Um kvöldið fórum við á stórtónleika Rásar 2. Við horfðum á Leaves spila og voru þeir bara góðir. Leaves er svona hljómsveit sem maður þarf að skoða betur. Við nenntum ekki að horfa á Írafár og Brimkló svo við fórum í kolaportið og skoðuðum vörur þar og keypti ég Bítlamyndina "The Magical mystery tour". Ég horfði á myndina í dag og er það bara fyndið hvað þessi mynd er mikil sýra. Við komum svo aftur á tónleikana þegar Egó byrjaði að spila og þeir klikkuðu ekki. Svo fórum við bara heim eftir flugeldasýninguna og horfðum á "Gangs of New York" og fórum síðan að sofa.
Hörður fór heim um hádegið í dag og ég fór í fjölskyldugrillveislu um kvöldið og þar lauk helginni og sumarfríinu hjá mér.

Kvikmyndagagnrýni: American graffiti

Í gær sá ég einnig myndina American graffiti frá árinu 1973. Myndin fjallar um síðasta kvöld nokkurra stráka áður en þeir fara í Háskóla. Hún segir frá vinsælum stráki og samband hans við kærustu sína sem fer upp og niður, nördinn sem fær að keyra bílinn hans og tekur sæta stelpu upp í bílinn, gaur sem leitar að stelpu sem blikkaði hann og lendir í útistöðum við gengi og svo spyrnukóng sem situr uppi með 13-14 ára stelpu.

Mér fannst myndin nokkuð skemmtileg. Hún er einföld og fyndin. Þetta er fyrsta unglingamyndin og lýsir hún samfélagi ungmenna árið 1962. Ég hafði gaman af því að sjá þessa mynd og kynnast samféleginu á þeim tímum. Hitt veit ég ekki hvort myndin gefi upp skýra mynd en ég geri ráð fyrir því. Ég myndi gefa myndinni 6,5 í einkunn. Maður Springur ekki úr hlátri en maður hlær  Þess má geta að þetta er fyrsta myndin sem Harrison Ford lék í og fyrsta myndin sem George Lucas leikstýrði. Þessi mynd er klassísk, endilega kíkið á hana.

Kvikmyndagagnrýni:Mystic river

Í gær sá ég myndina Mystic river. Myndin byrjar í fortíðinni þegar aðalpersónurnar, Jimmy, Sean og Dave eru litlir. Þegar þeir eru að leika sér er Dave numinn á brott af barnaníðingum. Þá víkur sagan til nútímans. Dave, þjáður af slæmum minningum, kemur heim alblóðugur kl. 3 um nótt af skemmtistað. Daginn eftir finnst dóttir Jimmys myrt. Lögreglan, með Sean í forystu, byrjar að rannsaka morðið. Jimmy, með fortíð í glæpastarfsemi, lætur fylgjast með morðrannsókninni. Grunur beinist svo fljótt að Dave sem er óvenju þögull.

Þetta er mögnuð mynd. Sagan er mjög góð og hún er mjög vel sett upp í þessari mynd. Hú er einnig vel leikin enda stórt samansafn af góðum leikurum s.s. Sean Penn, Tim Robbins, Kevin Bacon og Laurence Fishbourne. Í rauninni hef ég ekki mikið að segja um myndina. Hún var einfaldlega frábær.

Enn og aftur. Ég hvet ykkur til að skrifa ykkar skoðanir um myndina og/eða gagnrýnina.

Kvikmyndagagnrýni: Harrry Potter 3

Ég sá Harry Potter og fangann frá Azkaban í gær. Mér fannst myndin ekkert sérstök. Ég hef lesið bókina þó að ég muni lítið úr henni. Ég ætla ekkert að vera mikið að bera saman bókina og myndina. Mér fannst ósköp lítið gerast í myndinni fram að seinustu atburðarásinni. Eins og allt gerðist í þessari seinustu atburðarrás.
Það var minna gert úr persónunum nema Harry, Hermione, Sirius Black og Lupin. Aðrar persónur s.s. Snape, Draco Malfoy, Ron og Dumbledore voru mjög óáberandi. Og talandi um Dumbledore, Þetta var einhver allt annar Dumbledore en í fyrri myndunum. Þessi virtist ekki jafnfullur af visku eins og sá fyrri. Það þarf að finna nýjan leikara til að leika Dumbledore. Í rauninni fannst mér minna gert úr söguþræðinum og nánast hlaupið í gegn um hann.
Mér fannst myndin í heild sinni engin stórmynd en ég get þó horft á hana mér til skemmtunar og ég bíð spenntur eftir næstu mynd.

Ég hef áhuga á umræðum um myndina á umræðutorginu sem fylgir nýja útlitinu. Endilega segið ykkar skoðanir og leiðréttið mig ef með þarf.